Martha Müller-Grählert
Un güllen mien Tiet,
Don wier doch mien Trachten
Ganz anners as hüt.
Don wull ik mi griepen
Von ´n Himmel de Stiern
Don güng all mien Sähnen
Wiet wech in de Fiern.
Wat bläuhten de Bläumings
So blass doch tau Hus!
Wat runschte so schläprig
Dat Wellengebrus!
Süh, achter dat Wåter
Licht ok noch ’ne Welt, -
Hei, will mål versäuken,
Wo de mi geföllt.
Oh, du herrlichet Läben,
So krus un so bunt!
Wat is uns lütt Ierdball
Doch neuslich un rund!
Un as ik denn satt wier
Un mäud un marod
Don nehm mi de Heimat
Taurüch in ehr’n Schot.
Nu sitt ik un freuch mi
Un heff miene Rauh;
De Ring üm mien Läben,
Nu schlöt hei sik tau.
Oh, ji blassen lütt Bläumings,
Du Wellengebrus
Schön is ’t ok wuranners,
Doch an’n schönsten - tau Hus!