Martha Müller-Grählert
Sei lacht mi an dörch de Gardin:
„Wie is ’t? Kann ’ck rinnerkamen?“ -
„Mientwägen!“ segg ik, „Ümmertau!
Ik krieg ja anners doch nich Rauh!
Man rin in Gottes Namen!“
Wupp! sitt sei up dat Finsterbrett
Un visentiert de Blaumenpött;
Denn hüppt sei in dat Timmer.
Un süh, wat jüst noch schummrig let,
Dat drächt mitmal ein güllen Kled
Von luter Glanz un Glimmer.
Husch! geiht dat nu de Wand entlang;
Un wo sei henkümmt, blinkt dat blank
In alle Eck un Winkel;
Sülvst in mien Brill, da blitzt sei rin, -
Mit einmal seih ick nicks as Sünn
Un luter Sünnenkringel.
Up Wand un Deck un jedes Ding
Liggt plötzlich so ein lütten Ring
Un flackert un flirrt un flimmert.
Uck dat Papier, wat vör mi liggt,
Is vull von Kringels, dicht an dicht
Un lacht un lücht un schimmert.
„Na täuf!“, segg ick vull Öwermaut
Un stülp den groten Sommerhaut
Schwaps! up den ganzen Klüngel.
In dit lütt Bauk spunn ick sei rin; -
Nu is dat ganze Bauk vull Sünn
Un luter Sünnenkringel.
aus Sünnenkringel (1927), S. 5