Dat is so still hir achte, As wir ’ne Kirch dat Holt, Mit vel wir Bagenfinste Un Piles, hoch un olt. Dat is so still nu worren; De Wold, de steit un swiggt, As wenn doa vun sin Kanzel De Preste ’rünne stiggt; As wenn doa voer ’n Altoar De Preste steit un singt Un de Gemen den Segen Un er den Freren bringt. Dat is de soete Vagel, De Nachtigal is dat, – Dat sleit en so to Harten, Dat Og dat wad di natt;